×

Επισκεφθείτε μας

ΤΟΤΕ

                               

Οι κομψές κυρίες στην παλιά Ζάκυνθο ανέκαθεν εμπνέονταν από τους ανθισμένους κήπους τους για να αρωματιστούν και να καλλωπιστούν.

Συχνά παρασκεύαζαν μόνες τους το προσωπικό τους άρωμα εμποτίζοντας πέταλα λουλουδιών με οινόπνευμα. Πολλές προτιμούσαν το ρομαντικό τριαντάφυλλο, άλλες τα τρυφερά άνθη των γιασεμιών και της μπουγαρινιάς, ενώ κάποιες δεν θα άλλαζαν ποτέ τη δροσερή αθωότητα των λεμονανθών.

Τα ρούχα και τα λινά τους μοσχοβολούσαν από τα κλωνάρια της λεβάντας και της λουίζας με το φρέσκο και έντονο άρωμά τους.

Για τη προσωπική τους τουαλέτα χρησιμοποιούσαν φυσικό σαπούνι λαδιού το οποίο προμηθεύονταν από τα πολλά σαπωνοποιία του νησιού. Ενυδάτωναν το δέρμα τους πάντα με ελαιόλαδο, ενώ το λευκό κρασί αποτελούσε την τέλεια τονωτική λοσιόν. Ο φυσικός χυμός λεμονιού ανακατεμένος με γλυκερίνη μαλάκωνε και φώτιζε το δέρμα των χεριών.

Το μακιγιάζ των κυριών της εποχής άρχιζε και τελείωνε με ένα και μοναδικό προϊόν. Την περίφημη ζακυνθινή πούδρα της κας Βισβάρδη. Μια αιθέρια πούδρα φτιαγμένη από ρύζι και αρωματισμένη με ένα φίνο άρωμα το μυστικό της οποίας δεν αποκαλύφθηκε ποτέ.

Οι σύζυγοι των κυριών είχαν σταθερή προτίμηση ο καθένας στον προσωπικό του κουρέα. Το κάθε κουρείο παρασκεύαζε την δική του εμβληματική κολώνια, συχνά όμως ξεχώριζαν οι νότες του πεύκου της λεβάντας και του λεμονιού.

Ο καταστροφικός σεισμός του 53 παρέσυρε στη λήθη πολλές από τις παλιές συνήθειες ενώ η έλευση του τουρισμού και της παγκοσμιοποίησης έσβησε σχεδόν οριστικά ότι είχε απομείνει.

Το 1963 όμως η οικογένεια Ραζή ξεκινάει μια τοπική αρωματοποιία εμπνεόμενη από τα λουλούδια και την ομορφιά του νησιού, περισώζοντας έτσι μέρος της παλιάς άγραφης παράδοσης και βαδίζοντας με νέο όραμα προς το πολύβουο και γεμάτο προκλήσεις μέλλον.